توسعه سطح کشت و بهبود عملکرد دو عامل اساسی افزایش تولید بشمار می روند که هر یک از عوامل مختلف تاثیر می پذیرند.سیاست های حمایت قیمتی نقش مستقیم در افزایش سطح کشت داشته و پیشرفت فناوری ، سرمایه گذاری زیرساختی و شرایط مناسب آب و هوائی نیز در بهبود عملکرد تعیین کننده هستند.در این میان بهبود عملکرد به عنوان گزینه و راهکار مطلوب افزایش تولید از اهمیت خاصی برخوردار است ، زیرا توسعه سطح کشت متاثر از سیاستهای قیمتگذاری پیامدهای نامطلوب اقتصادی از جمله اثرات تورمی، افزایش بار هزینه ای دولت و کاهش سطح کشت سایر محصولات را می تواند به دنبال داشته باشد. تحلیل روند افزایش تولید گندم و سهم نسبی توسعه سطح کشت و بهبود عملکرد در آن می تواند در ارزیابی مجموعه سیاستها و راهکارهای اعمال شده مفید واقع شود. این تحقیق تلاشی در این راستا بوده و با استفاده از روش تحلیل رگرسیونی ( تابعی ) و داده های سری زمانی گندم در سالهای زراعی 64-1363 تا 84-1383 ، تاثیر توسعه سطح کشت و بهبود عملکرد را در افزایش تولید گندم برآورد نموده است.نتایج بیانگر آن است که هر چند سهم نسبی بهبود عملکرد در افزایش تولید گندم بیشتر می باشد ، اما اتکا به توسعه سطح کشت هم نقش نسبتا قابل توجهی داشته است. لذا ضمن اذعان به موفقیت بدست آمده در زمینه افزایش تولید گندم می بایست آثار و پیامدهای نامطلوب راهکار افزایش سطح کشت را نیز مورد توجه قرار داده و از اتخاذ این راهکار تا حد ممکن اجتناب نمود. ماخذ: خلاصه مقالات ششمین کنفرانس اقتصاد کشاورزی ایران – مشهد – آبان 1386